US

The VICE Channels

Fleur Groenen
Tuesday, 2 May, 2017

Op bezoek bij de blinde Limburger met een zwarte band in jiujitsu

Toen Burney Aerts als kleine jongen over de judomat stuiterde, kon hij nog zien. Tegenwoordig ziet hij niets meer. Dankzij een aandoening heeft hij al zijn hele leven slecht zicht, en een paar jaar geleden werd hij zelfs volledig blind. Toch haalde hij in maart een zwarte band in jiujitsu en is de Limburger nog elke week op een sportpark net buiten Maasbree te vinden. Ook vandaag verdiept hij zich daar met Ron in de vechtkunst.

Het is een verrassend groot sportcentrum voor zo’n klein dorpje, maar gelukkig wijst Ron me de weg. Hij is het trainingsmaatje van Burney en neemt me mee naar een zaal die eigenlijk bestaat uit één grote mat, waar Burney klappen wisselt met jiujitsu-instructeur Rik. Ze bewegen soepel langs elkaar heen en ik loop vol enthousiasme op ze af om ze een hand te geven. Ron trekt me terug, want ik heb mijn schoenen nog aan.

met ron

Ik kan niet lang verbergen dat ik geen expert ben, maar gelukkig legt Rik mij het een en ander uit. Volgens hem heb je voor jiujitsu je ogen niet eens nodig. “Je moet elkaar voelen. En als je niet kan zien, moet je ergens anders op vertrouwen. Dan voel je slagen aankomen doordat je je meer focust op de lichaamstaal van je tegenstander. Er is dan geen andere optie.”

Burney vecht tegenwoordig dus puur op lichaamstaal, maar vindt dat zelf niet zo bijzonder. “Het is geen gave of zo. Wel heb ik mijn gehoor heel goed ontwikkeld sinds ik blind ben. Ik gebruik het op een hele andere manier dan mensen die wel kunnen zien,” legt hij uit.

Natuurlijk is zoiets moeilijk over te brengen, maar volgens Burney kan ik het gevoel ervaren als ik met gesloten ogen door de zaal loop, richting een muur, en stop op het moment dat ik denk dat ik ervoor sta. Gelukkig waarschuwt Rik me net op tijd, want ik zou vol goede moed door het beton gewandeld zijn.

vechtenn

Mijn bewustzijn van mijn omgeving heeft nog wat werk nodig, maar Burney lijkt precies te weten wat er gebeurt. Hij doet me wat jiujitsu-bewegingen voor en vraagt mij hem na te doen. Hij lijkt elke houterige poging hem aan te vallen te kunnen lezen. Hij voelt aan mijn lichaamstaal hoe ik beweeg, en reageert daarop.

Als Burney mijn arm vastgrijpt, probeer ik los te komen. Dit lukt niet. We draaien de rollen om en Burney trekt zich zonder moeite uit mijn greep. Rik en Burney leggen uit dat niet kracht, maar ontspanning het toverwoord is in deze sport. Jiujitsu is ook een belangrijke inspiratiebron voor hem in zijn werk, als begeleider van probleemjongeren. “Bij jiujitsu is het geweldloze verzet ontzettend belangrijk. Ik merk dat jongeren heel snel kalmeren als ik juist extra ontspannen en rustig wordt op momenten dat zij heel boos zijn.”

Burney haalde op zijn achttiende al een zwarte band als judoka, en deed daarna nog aan zowel judo, aikido en jiujitsu. Uiteindelijke richtte hij zich volledig op jiujitsu. “De dynamiek ervan spreekt mij meer aan. Je traint hier met messen, zwaarden en nog veel meer. Bovendien ben ik al 48 en dan wil je niet meer de hele tijd op de grond gegooid worden, zoals bij judo,” lacht hij.

trainingsgroepje

Sinds een paar jaar spart de Limburger nu met zijn maatje Ron, een kickboksleraar. Met Burneys achtergrond als judoka, vullen ze elkaar goed aan. Ze haalden zelfs samen hun zwarte band. Nu wil hij vooral verder groeien in de sport en begint binnenkort zelfs met een cursus om instructeur te worden.

Het is me in ieder geval duidelijk geworden dat Burney zich niet laat stoppen door zijn blindheid. Zijn zwarte band is daar een ultiem voorbeeld van. Maar hij blijft er erg nuchter onder. “Die band is er eigenlijk gewoon om je pakking bij elkaar te houden. Of die nou geel, bruin, groen of zwart is,” zegt Burney. “Ik hou gewoon van de sport. Het hoort al mijn hele leven bij mij. Ik heb er ook nooit aan gedacht om te stoppen met de sport nadat ik volledig blind was. Ik train al mijn hele leven elke week en dat zal ik blijven doen.”

Burneyy

Mis niets! Like VICE Sports Nederland voor je dagelijkse dosis ijzersterke sportverhalen: