US

The VICE Channels

NOS
Monday, 15 August, 2016

Met Fred Friday is AZ plotseling de vrolijkste club van Nederland geworden

Elke maandag schrijft Martijn Neggers een sportcolumn voor VICE Sports over het theater achter het Nederlands voetbal. Rolt er een traan? Sneuvelt er een krat bidons? Laat iemand tijdens het juichen een tattoo voor zijn overleden cavia zien? Neggers staat erbij en kijkt ernaar.

Dit weekend zag ik voor het eerst in mijn leven Fred Friday voetballen. Fred Friday. Ik kan er maar geen genoeg van krijgen om zijn naam te typen. Fred Friday allitereert. Niet alleen letterlijk zijn voor- en achternaam beginnen op dezelfde manier – maar hij voetbalt ook zoals hij klinkt.

Als ik Fred Fridays naam hoor, denk ik aan een tekenfilmserie waar Fred met zijn handlanger op zoek gaat naar bandieten die banken overvallen en treinstations opblazen. Zijn partner in crime is een zwijgzaam type (liefst met baard, sigaar en cowboyhoed), Fred Friday juist de komische noot van het verhaal. Elke keer als ik de commentator Fred Friday hoor zeggen, begint er een vrolijk muziekje in mijn hoofd te spelen. Ik zie Fred en zijn kameraad op een paard springen en in volle galop achter een groepje rennende boeven aanrijden. En precies zo ziet het eruit als Friday aan de bal is. Friday schuwt het grote gebaar niet. Als hij valt, valt hij groots. Als hij over de grond rolt omdat hij na een schot op doel uit evenwicht raakt, stort hij met bravoure ter aarde. Ik zie hem naar de bal springen en op de grond vallen en zie in mijn hoofd de tekstballonnen met ‘KABLAM!’, ‘BENG!’ of ‘OEMPF’ in beeld springen.

PSV speelt saai en AZ heeft er bij vlagen moeite mee – maar ook weer niet bijzonder veel. Mijn gedachten dwalen af. Terwijl ik Hendrix en Guardado de bal naar elkaar over zie tikken, zweven mijn gedachten in de richting van een filmpje van Fred Friday, dat ik eerder deze week voorbij zag komen.

Je hoort het wel vaker: een nieuwe speler moet een liedje zingen in de kleedkamer. Fred Friday zong zijn lied in een eetzaal, vermoedelijk ergens op het trainingscomplex van de Alkmaarders. Die eetzaal heeft de uitstraling van een gaarkeuken voor dak- en thuislozen in Charleroi, compleet met een foeilelijk schilderij aan de muur boven een paar dampende schalen pasta. Fred zong bij gebrek aan een microfoon in een vork. Of in een lepel, want door de kwaliteit van het filmpje is dat moeilijk te zien.

Eigenlijk klopt alles aan dit filmpje. De droevige locatie, het aarslelijke schilderij en de enthousiaste eenentwintigjarige spits die vol passie in een vork staat te zingen. “I’m Fred Friday and I train with AZ hey hey,” zingt hij. De selectie lacht om hun rare nieuwe teamgenoot. Fred gaat verder: “First time I saw you, I was blown away.”

Voor het theatrale effect gooit Fred een arm in de lucht. Weer lacht zijn team hard. Dan acteert Fred dat hij zich iets bedenkt. Dat hij iets vergeten was. Spanning op de eetzaal. Wat gebeurt er nu? Wat is die Fred voor een rare snuiter? En dan ineens, als donderslag bij heldere hemel, begint Fred The lion sleeps tonight te zingen. Applaus en hard gelach. Medespelers staan op om mee te dansen. Fred Friday is even de grootste komiek van AZ. Even is de treurige eetzaal in Alkmaar een vrolijke comedyclub geworden. Ik besluit het filmpje nog eens terug te kijken op mijn telefoon, terwijl ik met een schuin oog zie hoe Ron Vlaar een niet bijzonder moeilijke bal afpakt en uitverdedigt.

Dan valt de één-nul. Een prima goal, prima ingekopt. Op geen enkele manier heeft deze goal de gezelligheid van Fred Friday, maar een doelpunt is een doelpunt, en daar gaat het natuurlijk wel om in het voetbal. Blijkbaar kan AZ toch nog niet helemaal teren op alleen Fred Friday.

Kortom: als ze dit jaar aan willen haken bij de top van de Eredivisie, zal er een handlanger voor Fred moeten komen voor het sluiten van de transferwindow. Terwijl de wedstrijd vordert, denk ik aan mogelijke medespelers van Fred Friday. Is er ergens op het vierde Duitse niveau een Markus Mitwoch te vinden? Loopt er niet nog ergens een Danny Donderdag rond, in de kelder van de Jupiler league? Er zal toch verdorie wel ergens een Braziliaan zijn die gewoon onder de naam Sunday voetbalt? Fred Friday heeft een Jerommeke nodig. Een Kwabbernoot. Een Sancho Panza.

En dan gebeurt het. Vierenzestigste minuut. De vierde official steekt zijn bord de lucht in: Stijn Wuytens eruit, Wout Weghorst erin. Daar staan ze dan, ineens. Fred Friday en Wout Weghorst. De Suske en Wiske van het Nederlandse voetbal. De één is groot (ongeveer één meter negentig) en de ander is enorm (bijna twee meter lang). Als dit een tekenfilmserie was geweest, had ik per direct alle seizoenen op dvd besteld. Ik zeg de twee namen een paar keer achter elkaar en glimlach. Dit had Willy Vandersteen niet beter gekund.

Met Weghorst en Friday samen voorin, kan PSV niet echt meer potten breken. AZ wordt zelfs nog een aantal keer gevaarlijk. Dat, maar nog veel belangrijker: Met Wout Weghorst en Fred Friday is het plotseling de gezelligste en vrolijkste club van Nederland geworden.

Mis niets! Like VICE Sports Nederland voor je dagelijkse dosis ijzersterke sportverhalen: